व्हिडिओवर डान्स करताना तुम्ही अवघडलेले का दिसता (आरसा विरुद्ध कॅमेरा)

आरशात कोरिओग्राफी अगदी बरोबर जमते. तुम्ही रेकॉर्ड दाबता, परत बघता आणि लाजून जाता. खरे तर प्रत्येकजण मनात वाटते त्यापेक्षा कॅमेऱ्यावर वाईट दिसतो. हे सगळ्यांचे होते. याचा अर्थ तुम्हाला डान्स येत नाही असा अजिबात नाही. आरशात बघताना तुम्ही त्याच क्षणी स्वतःला सुधारत असता. त्यामुळे न सुधारलेले व्हर्जन तुम्हाला कधीच दिसत नाही. कॅमेरा बाहेरून अंतिम परिणाम दाखवतो, त्यात त्या क्षणी काही सुधारणा होत नाही. आणि तुम्ही या कच्च्या रेकॉर्डिंगची सहसा अशा ऑनलाइन डान्स व्हिडिओंशी तुलना करता जे खऱ्यापेक्षा चांगले दिसावेत म्हणून शूट आणि एडिट केलेले असतात. या अंतराच्या दोन्ही बाजू समजल्या की अवघडलेल्या रेकॉर्डिंगमधून काय सुधारायचे ते शोधता येते.

आरशात कॅमेऱ्यापेक्षा चांगले का दिसता?

आरसा त्याच क्षणी सुधारणा करण्याचे साधन आहे. त्यासमोर डान्स करताना तुम्ही सतत छोट्या सुधारणा करत असता. काहीतरी चुकीचे दिसले की लगेच हात सुधारता, रेषा सरळ करता. म्हणून आरशातले "तुम्ही" नेहमी सुधारलेले व्हर्जन असता. रेकॉर्डिंगमध्ये असे काही होत नाही. तुमच्या शरीराने खरोखर काय केले ते त्यात दिसते. स्टेप करताना तुमच्या लक्षात न आलेल्या गोष्टीही दिसतात.

म्हणूनच अनुभवी डान्सर दोन्ही वापरतात, सरावाच्या वेगवेगळ्या पद्धती म्हणून. अशा तीन पद्धती आहेत. आरशासमोर डान्स करणे (डोळ्यांनी सुधारणा), कोणत्याही प्रतिबिंबाशिवाय डान्स करणे (शरीराची जाणीव वाढवणे) आणि स्वतःला रेकॉर्ड करणे (बाहेरून खरे कसे दिसता ते बघणे). जे डान्सर फक्त एकच पद्धत वापरतात, त्यांची बाकीच्या दोन बाबतीत प्रगती थांबते. आरसा हाच तुमचा एकमेव आधार असेल, तर तुम्ही स्वतःच्या सुधारलेल्या व्हर्जनचाच सराव करत होता. आणि कॅमेरा म्हणजे न सुधारलेल्या व्हर्जनकडे पहिल्यांदा प्रामाणिकपणे बघणे. हे अस्वस्थ करणारे आहे, पण म्हणूनच ते उपयोगी आहे.

तुम्ही ज्या डान्स व्हिडिओंशी तुलना करता, ते तरी खरे आहेत का?

बहुतेक नाहीत. तुमचे सरावाचे रेकॉर्डिंग जसे खरे असते, तसे ते नसतात. लोकप्रिय डान्स व्हिडिओ चांगले दिसावेत म्हणून अनेकदा युक्त्या वापरतात. कमी FPS, फिल्टर आणि अंतराचे खेळ. बेडरूमच्या प्रकाशात हलणाऱ्या फोनवर काढलेली तुमची क्लिप एडिट केलेल्या व्हिडिओशी स्पर्धा करते. आणि ही तुलना ती प्रत्येक वेळी हरणारच.

के-पॉपमध्ये तर हे आणखी स्पष्ट दिसते. घरी घोटताना "चुकीची" वाटणारी कोरिओग्राफी अनेकदा अजिबात चुकीची नसते. म्युझिक व्हिडिओचा लूक कपडे, कॅमेरा, प्रकाश आणि ग्रुपचा एकत्रपणा यावर अवलंबून असतो. दिवाणखान्यात एकट्याने MV सारखे दिसणे कधीच अपेक्षित नव्हते. MV त्यासाठी बनवलेलाच नसतो.

म्हणून स्वतःचे व्हिडिओ पोझिशन आणि स्टेप्स नीट होतात का ते तपासण्यासाठी वापरा. "आपण चांगले दिसतो का" हे मोजण्यासाठी नाही. चकचकीत क्लिप चांगली दिसावी म्हणूनच बनवलेली असते. तुमचे रेकॉर्डिंग चुका शोधण्यासाठी असते. दोघांना एकाच मापाने मोजले तर विनाकारण अवघडल्यासारखे वाटेल.

"आतून छान वाटते, पण दिसते वाईट" म्हणजे तुम्ही वाईट डान्सर आहात का?

नाही. बहुतेक वेळा याचा अर्थ असा की तुम्ही नकळत स्वतःला आवरत आहात. आतून डान्स छान वाटतो, पण व्हिडिओवर तो लहान किंवा भित्रा दिसतो. म्हणजे तुम्हाला आत जाणवणारी ताकद शरीराबाहेर पोहोचत नाही. हे मोजण्यासाठी एक जुना व्यायाम आहे. स्वतःला हास्यास्पद वाटेल इतक्या जोरात डान्स करताना रेकॉर्ड करा, नेहमीपेक्षा खूप जास्त. मग तुमच्या नेहमीच्या "सामान्य" पातळीवर या आणि दोन्ही क्लिप्सची तुलना करा. बहुतेक डान्सरना कळते की त्यांचे "खूपच जास्त" कॅमेऱ्यावर साधारण बरोबर दिसते. आणि त्यांचे "सामान्य" जवळजवळ दिसतच नाही.

सगळ्या स्टेप्समध्ये एकसारखी ऊर्जा असेल तर अडचण आणखी वाढते. प्रत्येक स्टेप एकाच तीव्रतेने केली तर कॅमेऱ्यावर डान्स निर्जीव दिसतो. धार, वेग आणि ताण बदलत ठेवा. काही स्टेप्स झटकन करा, काही प्रवाही. यामुळे रेकॉर्डिंग ताठ दिसत नाही. तुमची नेमकी अडचण हीच असेल, तर ती आम्ही डान्स करताना ताठर कसे दिसू नये मध्ये सविस्तर समजावली आहे.

रेकॉर्डिंग नेमके कसे वापरायचे?

सरावाचे प्रत्येक सत्र रेकॉर्ड करा, पोस्ट करण्याचा अजिबात विचार न करता. ते फक्त स्वतः बघण्यासाठी आहे (कॅमेरा कसा लावायचा आणि रेकॉर्डिंग तपासण्याची पूर्ण पद्धत डान्स करताना स्वतःला कसे रेकॉर्ड करायचे मध्ये आहे). रेकॉर्डिंगशिवाय काय चुकतंय याचा तुम्ही फक्त अंदाज लावता. रेकॉर्डिंग असेल तर अडचणी नेमक्या दिसतात आणि त्या एकेक करून सुधारता येतात. मग क्लिप अशी बघा जसे तुम्ही दुसऱ्या व्यक्तीचे विश्लेषण करत आहात. एकूण "आपण कसे दिसतो" यावर भावनिक होण्याऐवजी नेमक्या कमकुवत जागा शोधा. हातांची जागा, वजन बदलण्याचे टायमिंग. आणखी दोन युक्त्या बघणे अधिक धारदार करतात. पहिली: व्हिडिओ फ्रेम बाय फ्रेम पुढे करा आणि प्रत्येक स्टेपची सुरुवातीची आणि शेवटची पोझिशन तपासा. "काहीतरी चुकतंय" असे वाटणाऱ्या अनेक स्टेप्समध्ये तंत्राची अडचण नसते. फक्त हात ढिला असतो किंवा हात-पाय पूर्ण ताणलेले नसतात. दुसरी: आवाज बंद करून एक पूर्ण डान्स बघा. फक्त शरीराकडे बघून संगीत "जाणवत" नसेल, तर म्युझिकॅलिटी अजून आलेली नाही.

मग एका वेळी एक किंवा दोन गोष्टी सुधारा. सगळे एकदम नाही. उदाहरणार्थ तीन आठवडे ताल, मग कंबरेचा सैलपणा. ठरवून केलेल्या कामात यश लवकर दिसते. आणि दिसणारे यशच तुम्हाला पुन्हा रेकॉर्ड दाबायला तयार करते. तुम्ही ऑनलाइन ट्यूटोरियलमधून शिकत असाल, तरी हीच पद्धत लागू होते. त्यासाठी व्हिडिओवरून कोरिओग्राफी कशी शिकायची वाचा.

रेकॉर्डिंग खास प्रसंग न राहता सरावाचा नेहमीचा भाग झाले की त्याचा त्रासही कमी होतो. FYP Dance हे TikTok आणि Instagram वरची कोरिओग्राफी शिकण्यासाठी डान्सच्या सरावाचे ॲप आहे. त्यात स्लो-मोशन, लूप आणि AI जुळणी स्कोअर आहे. इथे ते मदत करते. तुम्ही मूळ व्हिडिओच्या शेजारी स्वतःला रेकॉर्ड करता. आणि ॲप प्रत्येक प्रयत्नाला प्रत्येक भागासाठी 0 ते 100 स्कोअर देते. मग प्रश्न "आपण चांगले दिसतो का" असा राहत नाही. तो "कोणता भाग 62 वरून 78 वर गेला" असा होतो. या प्रश्नाला सामोरे जाणे खूप सोपे आहे.

स्वतःला बघून सगळे आणखी वाईट वाटत असेल तर?

तर रेकॉर्डिंग थांबवा, काही काळासाठी. व्हिडिओमुळे दीर्घकाळात आत्मविश्वास वाढतो. पण तेव्हाच, जेव्हा प्रत्येक सत्रात तो तुम्हाला खचवत नाही. रेकॉर्डिंगमुळे तुम्ही स्वतःवर फार कठोर होत असाल, तर काही काळ कॅमेरा बाजूला ठेवा आणि फक्त सराव करा. याच्याशी जोडलेली एक युक्ती: एक पूर्ण सत्र आरसा आणि व्हिडिओशिवाय, फक्त जाणिवेवर डान्स करा. असे करणारे डान्सर कॅमेऱ्याकडे परत येतात तेव्हा अनेकदा अनपेक्षित सुधारणा दिसते. कारण त्या सत्रात ते स्वतःवर नजर ठेवण्याऐवजी डान्स करत होते.

हेही लक्षात असू द्या की कॅमेऱ्यासमोर अडकणे ही वेगळीच गोष्ट आहे. ताठ, स्वतःबद्दल जागरूक अशी अवस्था तुम्ही पूर्ण एकटे असतानाही येऊ शकते. कारण ती सादरीकरणामुळे येते, प्रेक्षकांमुळे नाही. यावर उपाय म्हणजे त्याच गोष्टीचा सराव करणे. मनातला अडथळा जाईपर्यंत नियमितपणे फोन स्वतःकडे रोखा. कॅमेरा (आणि आरसा) फक्त सुधारणेचे साधन नाही, तर सवय लावण्याचे साधन म्हणूनही वापरा. कोणी बघत असल्याची अस्वस्थता मुद्दाम अनुभवण्याची ती सुरक्षित जागा आहे. नेहमीचा क्रम असा: आधी फोनचा कॅमेरा, मग विश्वासातला मित्र किंवा मैत्रीण, मग छोटे प्रेक्षक.

वारंवार विचारले जाणारे प्रश्न